Dziedzictwo.
To słowo jest nadużywane w sztukach walki bardziej niż termin „duch wojownika”.
Każdy się na nie powołuje.
Niewielu rozumie, czego faktycznie wymagało w Japonii.
Prawdziwe dziedzictwo w japońskich tradycjach sztuk walki nie było poetyckie. Było administracyjne, udokumentowane, ustrukturyzowane i często brutalnie surowe. Było mniej romantyczne, niż ludzie sobie wyobrażają, i o wiele bardziej rygorystyczne.
W szkołach klasycznych, autentycznych tradycjach przednowoczesnych, przekaz nie był demokratyczny. Nie był zbiorowy. Nie polegał na tym, że „wszyscy starsi instruktorzy dzielą władzę”.
Był pionowy.
Jeden wyznaczony następca.
Zasada brzmiała isshi sōden, całkowity przekaz jednemu spadkobiercy. Ten spadkobierca otrzymywał densho, zwoje przekazu. Nie były to ozdobne dzieła sztuki. Były to zapisy programowe. Katalogi technik. Dokumentacja linii rodowej. Często towarzyszyły im licencje, menkyo, a na najwyższym poziomie menkyo kaiden, oznaczające pełny przekaz.
Pełny przekaz nie oznaczał: „czuję się duchowo z nim zgrany”.
Oznaczał: teraz ty niesiesz wszystko.
A te dokumenty nie były symbolicznymi gestami. Nosiły pieczęcie. Osobiste pieczęcie. Bez właściwej pieczęci, legitymacja mogła być kwestionowana. Nawet na początku XX wieku, kiedy znana postać przedstawiła licencję, której brakowało właściwej pieczęci, historycy to zauważyli. Ponieważ w Japonii dokumentacja ma znaczenie.
Tak wyglądało dziedzictwo.
Zostawiało papier.
Zostawiało nazwiska.
Zostawiało łańcuchy pokoleniowe, które można było prześledzić.
Szkoły z okresu Edo często prowadziły szczegółowe genealogie. Można było śledzić relację mistrz-uczeń, pokolenie po pokoleniu. Nie dlatego, że chcieli wiary